فرهنگ فارسی - صفحه 289
- آتشخاموشکن
- کوزه اویز
- سربخش
- نای روئین
- زیرخرد
- بسکماج
- خربزه ٔ تلخ
- آبجوفروش
- تحاض
- ناجایگاه
- برون اوریدن
- مدرات
- نیمکره
- مقادره
- امیر صارم الدین
- تیرب
- ابو حسام
- جبانی
- معاقب داشتن
- اپه
- دختری
- دراز پتفوز
- تاج و تخت
- نبار
- کیان زاده
- تفلک
- غرزبن اسود
- محقق
- پیس کردن
- حوفی
- نوژان
- جعد کردن
- زیرابیه
- سیاه اندرون
- بیات ترک
- هابط
- حب الحنظل
- کاشغر دریا
- خاطف
- شب شناس
- پوک
- بر اندازیدن
- عمادالدین کاتب
- خامه فشانی
- جان شکر
- تاریک روشن
- رد خور
- خالی داشتن
- سابق الانعام
- صفا کاری
- انگشت ارا
- دماسنج
- نشان وار
- هوالس
- اشک خون الوده
- سبط السلفی
- کش و قوز رفتن
- چالیش
- مکاثرت
- حسین دجانی
