شاهزادگی

شاهزادگی. [ دَ / دِ ] ( حامص مرکب ) شاهزاده بودن. از نسل شاهان بودن.

شاهزاده بودن، فرزندی شاه.

شاهزاده بودن از نسل شاهان بوده

💡 اما نام این عشیره نخستین‌بار در رویدادهای اواخر دوران صفویه و مشخصاً در جریان صفی میرزا دیده می‌شود. در این هنگام ریاست عشیره با شیخ فارِس فرزند ناصر و نوهٔ خنیفر بود. به دنبال حملهٔ افغانها به ایران و تسلیم شدن شاه سلطان حسین صفوی (۱۱۰۵–۱۱۳ق/۱۶۹۴–۱۷۲۳م) کسان بسیاری به ادعای پادشاهی و شاهزادگی برخاستند و بدین‌سان ملوک‌الطوایفی فراگیر شد (استرابادی، ۲–۳؛ کوهمره‌ای، ۴۷۸).

💡 در شاهزادگی بر خلق شاهیش گردن به طوق طوع مه تا به ماهیش

💡 مظفرا ملکا خسروا خداوندا همی نباید بر شاهزادگیت گواه