جرعه چین

جرعه چین. [ ج ُ ع َ / ع ِ ] ( نف مرکب ) آن که جرعه برچیند. جرعه چیننده:
جرعه برچیند آفتاب از خاک
من هم از خاک جرعه چین باشم.خاقانی.برخاک در تو خون چشمم
خاقانی جرعه چین نویسد.خاقانی.جرعه چینان مجلس همه ایم
چه عجب خاک پی سپر مائیم.خاقانی.آستانت را به رخ شاهان عالم خاکروب
بزم گاهت را به لب حوران جنت جرعه چین.سلمان ساوجی ( از بهارعجم ) ( از ارمغان آصفی ).رجوع به جرعه چیدن شود.

آنکه جرعه برچیند جرعه چیننده

💡 خاقانی خاک جرعه چین است جام زر شاه کامران را

💡 جمله عالم جرعه چین جام اوست گرچه عالم خود برون از جام نیست

💡 آب رز در خم آتشین نشده سیر ازو خاک جرعه چین نشده

💡 جرعه برچیند آفتاب از خاک من هم از خاک جرعه چین باشم

💡 وانکه از روی تواضع پیش روی شاهدان دیده‌ها را جرعه چین خاک اغبر ساختند