لغت نامه دهخدا
مغموص. [ م َ ] ( ع ص ) مغموص علیه؛ آنکه مطعون باشد به دین و ملت. ( منتهی الارب ). کسی که در دین و ملت بر وی طعن زنند. ( ناظم الاطباء ): رجل مغموص علیه؛ آنکه در دین و حسب مطعون باشد. ( از اقرب الموارد ).
مغموص. [ م َ ] ( ع ص ) مغموص علیه؛ آنکه مطعون باشد به دین و ملت. ( منتهی الارب ). کسی که در دین و ملت بر وی طعن زنند. ( ناظم الاطباء ): رجل مغموص علیه؛ آنکه در دین و حسب مطعون باشد. ( از اقرب الموارد ).