خوش روزگار

خوش روزگار. [ خوَش ْ / خُش ْ ] ( ص مرکب ) مرفه الحال. با عیش. با زندگی راحت:
شاها رهی ز جود تو خوش روزگار شد
کز روزگار عمر تو خوش روزگار باد.مسعودسعد.|| ( اِ مرکب ) روزگار خوش. روز خوش.

مرفه الحال با عیش

💡 خوش روزگار ابن یمین کش خدای داد آزادگی از آن که گرفتار عقل نیست

💡 ببوی زلف تو خرم دل نسیم بهار بروز روی تو خوش روزگار مردم چشم

💡 طریق برهمنان دیده ای که چون باشد زنان و مردان خوش روزگار از آتش و آب

💡 آن صدر روزگار که خوش روزگار شد آن کس که پیش خدمت او روزگار یافت

💡 شاها رهی ز جود تو خوش روزگار شد کز روزگار عمر تو خوش روزگار باد

💡 خوش روزگار سوختگان نیازمند زاد طریق صدق و صفا جز نیاز نیست