بنده نوازی

بنده نوازی. [ ب َ دَ / دِ ن َ ] ( حامص مرکب ) عمل بنده نواز. ( فرهنگ فارسی معین ):
از این بنده نوازی و از این عذرپذیری
از این شرم گنی نیکخویی خوب خصالی.فرخی.شهی که بنده نوازی و لطف او آورد
شهان روی زمین را به بندگیش نیاز.سوزنی.توقع آن است که به وجه دمسازی و بنده نوازی قدم رنجه کنی. ( سندبادنامه ص 103 ).
از در بخشندگی و بنده نوازی
مرغ هوا را نصیب و ماهی دریا.سعدی.اگر نه بنده نوازی از آن طرف بودی
که زهره داشت که دیبا برد بقسطنطین.سعدی.دلبرا بنده نوازیت که آموخت بگو
که من این ظن برقیبان تو هرگز نبرم.حافظ.

عمل بنده نواز

💡 تو در زمانه غریبی بلطف و بنده نوازی گر التفات غریبان کئی غریب نباشد

💡 شیوه عشق بود بنده نوازی، ورنه ما به این درد گرانمایه سزاوار نه ایم

💡 خواجه گاهی به نگاهی دل ما را ننواخت تا بگویم نظر بنده نوازی دارد

💡 رازیست درین دل که تو دانی به حقیقت کز بنده نیازست و ز تو بنده نوازی

💡 سوگند خورم‌ کز دل و جان بندهٔ اویم هرچند که هرگز نکند بنده نوازی

💡 به شه بنده نوازی تو بپر باز چو بازی به خدا لقمه بازان نخورد هیچ سمانه