درهم پیچیدن

درهم پیچیدن. [ دَ هََ دَ ] ( مص مرکب ) درنوردیدن. ( یادداشت مرحوم دهخدا ). تکویر. ( ترجمان القرآن جرجانی ). || درهم پیچیدن شاخه های درختان، التفاف آن.( یادداشت مرحوم دهخدا ). التخاخ. التفاف. امتطلال. اجثئلال؛ دراز شدن و درهم پیچیدن گیاه. اشباه؛ درهم پیچیدن درخت از نازکی. ( از منتهی الارب ). الفاف؛ درهم پیچیدن درختان. ( ترجمان القرآن جرجانی ). اَلفاف؛ درهم پیچیده ها. دَرّ؛ پیشتاز شدن بنات و درهم پیچیدن. دَرّ بسیار شدن نبات و درهم پیچیدن. ( از منتهی الارب ).

در نوردیدن تکویر درهم پیچیدن شاخه های درختان التفاف امتطال

💡 دوری دامن وصل است به خود پیچیدن غنچه‌گر واشود از خویش‌گلش در چنگ است

💡 دور از انصاف است پیچیدن سر از سودای ما عذر خواه دست خالی چهره چون زر ببین

💡 کوه نتوانست پیچیدن عنان سیل را سالکان را کعبه و بتخانه سنگ راه نیست

💡 صائب از پیچ و خم زلف سخن مویی شد اینقدر نیز نباید به سخن پیچیدن

💡 موی زلف تو به دست دل من نرم آمد در سر زلف تو پیچیدن از آتش یار است