Chapman Stick

💡 In the late 1990s and early 2000s he came across the work of inventors exploring stringed tapping instruments, such as Emmett Chapman’s Chapman Stick and John Starrett’s StarrBoard.

در اواخر دهه ۱۹۹۰ و اوایل دهه ۲۰۰۰، او به آثار مخترعانی برخورد کرد که در حال بررسی سازهای زهی ضربه‌ای بودند، مانند Chapman Stick اثر Emmett Chapman و StarrBoard اثر John Starrett.

💡 Studio engineers love the Chapman Stick because its clean signal stacks gracefully with drums, strings, and late-night courage.

مهندسان استودیو عاشق Chapman Stick هستند زیرا سیگنال تمیز آن به زیبایی با درامز، سازهای زهی و شجاعت آخر شب ترکیب می‌شود.

💡 He learned arrangements on Chapman Stick, discovering chord shapes become choreography when both thumbs have independent ambitions.

او تنظیم‌ها را با چپمن استیک یاد گرفت و کشف کرد که وقتی هر دو شست جاه‌طلبی‌های مستقلی دارند، شکل‌های آکورد به طراحی رقص تبدیل می‌شوند.

💡 A Chapman Stick performance mesmerized the hall, bass and melody tapped simultaneously as if two patient musicians inhabited one set of hands.

اجرای چپمن استیک سالن را مسحور کرد، بیس و ملودی همزمان نواخته می‌شدند، گویی دو نوازنده‌ی صبور در یک دست جای گرفته‌اند.

💡 Behind them, on a riser, are Mr. Fripp, the guitarist and singer Jakko Jakszyk, Tony Levin on bass and Chapman stick and the saxophonist and flutist Mel Collins.

پشت سر آنها، روی یک پایه، آقای فریپ، گیتاریست و خواننده، جاکو جاکشیک، تونی لوین نوازنده گیتار بیس و چپمن استیک و مل کالینز نوازنده ساکسیفون و فلوت ایستاده‌اند.