Baguio

💡 Life in Baguio City, about 130 miles from Manila, was somewhat more exotic than Tokyo.

زندگی در شهر باگیو، حدود ۱۳۰ مایلی مانیل، تا حدودی عجیب و غریب‌تر از توکیو بود.

💡 In Baguio, pine-scented air and cool evenings convinced us to walk instead of argue about taxis.

در باگیو، هوای معطر به کاج و عصرهای خنک ما را متقاعد کرد که به جای بحث در مورد تاکسی، پیاده برویم.

💡 Artists in Baguio painted fog like a character with opinions.

هنرمندان در باگیو، مه را مانند شخصیتی با عقاید مختلف نقاشی کردند.

💡 He also felt that crime and corruption was rising in Manila and even in Baguio, and although he enjoyed living there, he was uncertain about gaining, or even wanting, asylum.

او همچنین احساس می‌کرد که جرم و فساد در مانیل و حتی در باگیو رو به افزایش است، و اگرچه از زندگی در آنجا لذت می‌برد، اما در مورد به دست آوردن یا حتی تمایل به پناهندگی مطمئن نبود.

💡 The market in Baguio sold strawberries, woven bags, and sweaters soft enough to ruin self-control.

بازار باگیو توت فرنگی، کیسه‌های بافته شده و ژاکت‌هایی می‌فروخت که آنقدر نرم بودند که می‌توانستند کنترل نفس را از بین ببرند.

💡 “Baguio Fruit” and dozens more trapuntos, among other works, are the subject of “Pacita Abad,” the first retrospective of the artist in the world.

«میوه باگیو» و ده‌ها تراپونتوی دیگر، در کنار آثار دیگر، موضوع «پاچیتا آباد»، اولین نمایشگاه مرور آثار این هنرمند در جهان، هستند.