لغت نامه دهخدا
غالاطیا. ( اِخ ) گالاسی. ناحیتی در آسیای صغیر که توسط گل ها اشغال شد ( 278 ق.م. ) و در 25 ق.م. مطیع رومیان گردید: والنبات الذی ینبت بقیادوقا ( قبادوقیا ) و بالبلاد التی یقال لها عالاطیا ( غالاطیا ) التی به آسیا... ( ابن البیطار: حرمل ) تکون ( زبد البحیرة ) بالبلاد التی یقال لها عالاطیا ( غالاطیا ) و هی بلاد الافرنج ( ابن البیطار: زبدالبحیرة ) و رجوع به ابن البیطار ذیل اسطوخودوس و به ترجمه لکلرک ( همین مورد ) شود.