لغت نامه دهخدا
مقطاع. [ م ِ ] ( ع ص ) آن که در برادری و دوستی دیر نپاید. || چاه که آبش زود فرورود. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). || مقطاع الکلام؛ آن که به قطعسخن مردم عادت کرده باشد. ( از ذیل اقرب الموارد ).
مقطاع. [ م ِ ] ( ع ص ) آن که در برادری و دوستی دیر نپاید. || چاه که آبش زود فرورود. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). || مقطاع الکلام؛ آن که به قطعسخن مردم عادت کرده باشد. ( از ذیل اقرب الموارد ).