آفتاب سا

آفتاب‌آسا
(شاعرانه): مانندِ آفتاب در درخشندگی و تابش. ماه پروین از خجالت رخ فرو پوشد اگر/ آفتاب‌آسا کند در شب تجلی روی تو. »سعدی»

💡 پادشاه بخت و دانش رکن دین صدر جهان آفتاب سایه گستر خواجه سلطان نشان

💡 ز اختلاف روزن اندر تابش یک آفتاب سایه را از هر طرف بر شکل دیگر داشتند

💡 شبنم روی گلت را بر فلک برد آفتاب سایه سرو قدت برداشت خود را از زمین

💡 تا دهان روزه‌داران داشت مهر از آفتاب سایه پروردان خم را مهر بر در ساختند

💡 خیال روی او از دل سعیدا برنمی‌خیزد در این ویرانه دایم آفتاب ساکنی دارم