یک مصدر عربی است، در فرهنگهای لغت کهن، معانی متعددی را در بر میگیرد که هر یک به نوعی از حرکت، صوت یا دگرگونی اشاره دارند. یکی از اصلیترین معانی آن، مربوط به حوزه آواشناسی و ارتباطات است که به معنای «بانگ و فریاد کردن» فرد است؛ همچنین این واژه برای توصیف عمل دریدن گله توسط گرگ به کار رفته است که نشاندهنده خشونت در عمل است. علاوه بر این، در بافتار کلامی، «فرفرة» به معنای «آمیختن سخن و افزودن بر آن» تفسیر شده که دلالت بر اغراق یا درهمآمیزی کلام دارد. در حوزه فیزیکی، این واژه شامل معانی «شکستن چیزی» و «بریدن» نیز میشود که هر دو بر نیروی واکنشی یا تخریبی تأکید دارند.
در ادامه، دامنهی معنایی «فرفرة» به اعمالی مرتبط با حرکت و مکان تعمیم مییابد. این واژه به معنای «جنبانیدن چیزی» و همچنین «فشاندن» به کار میرود. در تعابیر دقیقتر، این مصدر به معنای «دررسیدن به ناموس کسی و دریدن آن» نیز ذکر شده است؛ چنانکه در متن «فَرْفَرَ زیدٌ عَمْراً» به معنای «از او نالید و عرض او را درید» آمده است، که نشاندهنده شدت تأثیر لفظی یا عملی است. همچنین، در مورد حیوانات، به معنای «افشاندن اندام شتر» و همچنین «گام نزدیک نهادن» به کار رفته است که بر نزدیکی و سرعت در حرکت دلالت دارد.
معانی نهایی این واژه، به حالتهای جسمانی و تغییرات ساختاری اشاره دارند؛ از جمله «سبک گشتن» و «چست گردیدن»، که حالتهایی از رهایی و چابکی را توصیف میکنند. در حوزه سوارکاری، «فرفرة» کاربردهای تخصصی دارد، از جمله «به کام لگام دندان زدن اسب و سر جنبانیدن» و نیز «جنبانیدن اسب لگام را تا سر خود را از آن به درآورد»، که همگی بیانگر تقلا یا واکنش اسب نسبت به مهار خود هستند. در نهایت، این واژه به معنای «مرکب فرفار ساختن» نیز به کار رفته است، که دلالت بر ایجاد یک نوع وسیله یا حالت خاص با استفاده از این مفهوم دارد.