لغت نامه دهخدا
بیغا. [ ب َ / ب ِ ] ( اِ ) بیغاء. در برهان بمعنی طوطی آورده اما این کلمه مصحف ببغاء با دو باء موحده تحتانی است «بمعنی طوطی » و گویا در هندی و روسی این کلمه بصورتی شبیه کلمه ٔببغاء مستعمل است. ( از یادداشت مؤلف ):
ای ساخته بر دامن ادبار تنزل
غماز چو بیغایی و پرگوی چو بلبل.منجیک.رجوع به ببغاء شود.
