چسان فسان کردن

چسان فسان کردن. [ چ ِ ف ِ ک َ دَ ] ( مص مرکب ) چاسان فاسان کردن. در تداول عوام، آرایش کردن. بزک کردن. آراستن سر و بر. رجوع به چسان فسان و چاسان فاسان شود.

چاسان فاسان کردن. در تداول عوام: آرایش کردن.

💡 در چمن بی‌روی او با گل چسان سازم نگه؟! شبنم خجلت به رویم چون گلاب آید برون!

💡 گر جوان گر پیر، چون ما بگذریم از این جهان گر بخواهی دید گو تا بر چسان خواهدگذشت

💡 زلف شد چشم سراپا و ترا سیر ندید من به یک دیده چسان سیر عذار تو کنم؟

💡 گل‌اندامی که می‌دادم به خون دیده آبش را چسان بینم که گیرد دیگری آخر گلابش را؟

💡 میخانه نباشد سر لذت ندهد مستی یکدم چو تهی ماند میخانه چسان باشد

💡 آنگاه بارانى عجيب بر آنان ببارانديم، بنگر تا عاقبت بدكاران چسان بود (84)