لغت نامه دهخدا
گاباره. [ رَ / رِ ] ( اِ ) غار و شکاف کوه. || ( اِ مرکب ) گله گاو. ( جهانگیری ) ( برهان ). در گناباد، گاواره، گله گاو و گوسفند را گویند. ( حاشیه برهان قاطع چ معین ). || ( ص مرکب ) مخفف گاوباره است یعنی دوست دارنده گاو چنانکه غلام باره، امرددوست و امردباز. ( آنندراج ). و رجوع به گوباره شود.
گاباره. [ رِ ] ( اِخ ) کرسی کانتون لاند، از ایالت مونت دُمارسن فرانسه، دارای 1230 تن سکنه.