ابن مفلح محمد بن مفلح

[ویکی نور] شمس الدین ابوعبدالله محمد بن مفلح، سر سلسله و مهم ترین شخصیت خاندان ابن مفلح است. زرکلی از منابع متقدم نقل کرده است که وی در سال 710ق در بیت المقدس به دنیا آمد و همانجا رشد یافت. مشاهیری چون ذهبی و مزّی از مشایخ او بوده اند. شمس الدین که نیابت قاضی القضاة جمال الدین مرداوی را در قضا برعهده داشت با دختر او ازدواج کرد و از وی صاحب هفت فرزند شد. در منابع موجود از شمس الدین پنج پسر شناخته شده است. او در علوم مختلف دست داشت، اما در فقه تواناتر بود.
شمس الدین پس از سالها تألیف و تدریس در مدارس دمشق چون صاحبیه و جوزیه سرانجام در سال 763ق در دمشق درگذشت و در مقبرة ابن قدامة در کوه قاسیون به خاک سپرده شد.
دایرة المعارف بزرگ اسلامی، زیر نظر کاظم موسوی بجنوردی، تهران، 1377، ج4، ص 654-655.

💡 مفلح، در آغاز به سمنان لشكر كشيد و آن را از تسلط علويان خارج ساخت. در همين هنگام،احمدبن محمدسكنى كه از سوى طاهريان، حاكم منطقه بود، به سپاه خليفه پيوست و بههمراه مفلح به طبرستان هجوم آوردند.

💡 گفت: (اى امير مؤ منان چگونه به آنها دست مى يافتم و كشتنشان ميسرم مى شد كه سپاهآنها بزرگتر از من است و از من نيرومندترند، ميان من و مفلح چيزى رفت اما از وى انتقامنگرفتم، بلكه با سپاه و يارانم و كسانى كه به اطاعت در بودند آمدم كه تو را برضد آنها يارى كنم و كارت و نيرو دهم كه موسى با شمارى اندك مانده باشد.)

💡 نه هواى باغ سازد نه كنار كشت ما راتو بهر كجا كه باشى بود آن بهشت ما رانه طراوتى نه برگى نه ثمر نه سايه دارمهمه حيرم كه دهقان بچه كار كشت ما را(82) از مفلح

💡 گفت: (چنان مى بينم كه به سامراء شوى و بدو بگوئى كه مطيع اوئى و بر ضدموسى و مفلح ياريش مى دهى كه از تو اطمينان يابد، سپس درباره كشتن وى تدبير مىكنيم.)

💡 پس از به تخت‌نشینی عباسیان مرکز سیاسی فارس به تدریج به شیراز منتقل شد. این امر در زوال استخر تأثیر بسزایی داشت. اما هنوز از این شهر در جنگ‌های صفاریان و والیان خلیفه در فارس یاد شده است. در ۱۱ آوریل ۸۹۰ عمرو لیث (حک.  ۸۷۹–۹۰۱) موسی مفلحی والی خلیفه را در استخر شکست داد. به گفته ایران‌شناس آدریان دیوید هیو بیوار، آخرین سکه منسوب به استخر سکه‌ای است که گویا دلفیان در سال ۶/۸۹۵ ضرب کرده‌اند.

💡 المفلحون: واژه مفلح از ريشه فلاح است و معناى اصلى مادهفلح، چيزى است كه لازم آن رهايى از شرور و دستيابى به خير و صلاح است وبا اين دو قيد از ماده نجات، ظفر و صلاح امتيازمى يابد.