ابن مفلح. [ اِ ن ُ م ُ ل ِ ] ( اِخ ) ظهیرالدین ابواسحاق ابراهیم بن نورالدین علی بن عبدالعالی عاملی میسی فقیه، شیعی، از علمای دولت شاه طهماسب صفوی. او بحسن خط معروف بوده است و فرزند او عبدالکریم و نبه اوشیخ لطف اﷲ متوفی به 1032 هَ. ق. هر یک از علمای معروف بودند و شیخ لطف اﷲ همان است که شاه عباس کبیر برای او مسجد معروف را در میدان شاه اصفهان بنا کرد.
فقیه شیعی از علمای دولت شاه طهماسب صفوی
[ویکی فقه] اِبْن ِ مُفْلِح، نام افراد خاندانی از فقیهان حنبلی دمشق که در سده های ۸ -۱۱ق /۱۴-۱۷م دارای مقامات علمی و اجتماعی بوده اند.از نسبت رامینی و قانونی برای افراد این خاندان چنین برمی آید که اصل خاندان به فلسطین باز می گردد.
شمس الدین ابوعبدالله محمد بن مفلح (ح ۷۱۰-۷۶۳ق / ۱۳۱۰-۱۳۶۲م )، سر سلسله و مهم ترین شخصیت این خاندان بود.از زندگی او اطلاع بسیاری نداریم.زرکلی (۷/۱۰۷) از منابع متقدم نقل کرده است که وی در بیت المقدس به دنیا آمد و همان جا رشد یافت.مشاهیری چون ذهبی و مزّی از مشایخ او بوده اند.
← فرزندان
تقی الدین (یا برهان الدین ) ابواسحاق ابراهیم بن محمد بن مفلح (۷۵۱-۸۰۳ق /۱۳۵۰-۱۴۰۱م )، او از پدر و نیز نیایش جمال الدین مرداوی، ابن قیّم جوزیه، ابوالبقاءِ سبکی و دیگران دانش آموخت و در خردسالی (۷۶۰ق ) به مصر سفر کرد و از قلانسی و خلاطی و ناصرالدین فارقی حدیث شنید. او نیز چون پدرش در مدارس صاحبیه و جوزیه و نیز در دارالحدیث اشرفیه تدریس می کرد. مدتی نایب قاضی ابن منجا بود و در رجب ۸۰۱ قاضی دمشق شد. هنگام ورود تیمور به شام، وی برای برقراری صلح بسیار کوشید، ولی سودی نبخشید.ابواسحاق سرانجام بر اثر بیماری درگذشت و کنار پدرش دفن گردید. ابن حجر عسقلانی یادآور شده که از او حدیث شنیده است.
← آثار
او قرآن و ادبیات را نزد مشایخ دمشق فرا گرفت و از پدر و عمویش شرف الدین عبدالله فقه و اصول آموخت.
← مشایخ
...
[ویکی فقه] ابن مفلح (ابهام زدایی). ابن مفلح ممکن است اشاره به اشخاص و شخصیت های ذیل باشد: • ابن مفلح (اعلام)، نام افراد خاندانی از فقیهان حنبلی دمشق فلسطینی الاصل در سده های ۸ -۱۱ق /۱۴-۱۷م • ابن مفلح شمس الدین ابوعبدالله محمد بن مفلح، شمس الدین ابوعبدالله محمد بن مفلح، سرسلسله و مهم ترین شخصیت خاندان اِبْن ِ مُفْلِح • ابن مفلح تقی الدین ابواسحاق ابراهیم بن محمد، تقی الدین ابواسحاق ابراهیم بن محمد، یکی از شخصیت های خاندان اِبْن ِ مُفْلِح • ابن مفلح نظام الدین ابوحفص عمر بن ابراهیم، نظام الدین ابوحفص عمر بن ابراهیم، یکی از شخصیت های خاندان اِبْن ِ مُفْلِح • ابن مفلح برهان الدین ابواسحاق ابراهیم بن محمد، برهان الدین ابواسحاق ابراهیم بن محمد، یکی از شخصیت های خاندان اِبْن ِ مُفْلِح • ابن مفلح اکمل الدین محمد بن ابراهیم، اکمل الدین محمد بن ابراهیم، یکی از شخصیت های خاندان اِبْن ِ مُفْلِح
...
[ویکی فقه] ابن مفلح (اعلام). اِبْن ِ مُفْلِح، نام افراد خاندانی از فقیهان حنبلی دمشق که در سده های ۸ -۱۱ق /۱۴-۱۷م دارای مقامات علمی و اجتماعی بوده اند. از نسبت رامینی و قانونی برای افراد این خاندان چنین برمی آید که اصل خاندان به فلسطین باز می گردد.
شمس الدین ابوعبدالله محمد بن مفلح (ح ۷۱۰-۷۶۳ق / ۱۳۱۰-۱۳۶۲م )، سر سلسله و مهم ترین شخصیت این خاندان بود.از زندگی او اطلاع بسیاری نداریم.زرکلی (۷/۱۰۷) از منابع متقدم نقل کرده است که وی در بیت المقدس به دنیا آمد و همان جا رشد یافت.مشاهیری چون ذهبی و مزّی از مشایخ او بوده اند.
حسینی، محمد، ذیول العبر، ج۴، ص۱۹۶، به کوشش محمد سعید بسیونی زغلو، بیروت، ۱۴۰۵ق /۱۹۸۵م.
تقی الدین (یا برهان الدین ) ابواسحاق ابراهیم بن محمد بن مفلح (۷۵۱-۸۰۳ق /۱۳۵۰-۱۴۰۱م )، او از پدر و نیز نیایش جمال الدین مرداوی، ابن قیّم جوزیه، ابوالبقاءِ سبکی و دیگران دانش آموخت و در خردسالی (۷۶۰ق ) به مصر سفر کرد و از قلانسی و خلاطی و ناصرالدین فارقی حدیث شنید.
ابن قاضی شهبه، تقی الدین، التاریخ، ج۳، ص۲۰۰-۲۰۱، به کوشش عدنان درویش، دمشق، ۱۹۷۷م.
نظام الدین ابوحفص عمر بن ابراهیم (۷۸۲-۸۷۲ق /۱۳۸۰- ۱۴۶۷م ). او قرآن و ادبیات را نزد مشایخ دمشق فرا گرفت و از پدر و عمویش شرف الدین عبدالله فقه و اصول آموخت.
← مشایخ
...
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 در زبان فارسى از فلاح به پيروزى و رستگارى تعبير مى شود؛(493) زيرا معناى فتح و شكاف در آن ماخوذ است، برخلاف چيزى كه رتق و سد در آنماخوذ است، و چون شكاف در معناى فلاح اخذ شده، كسى كه لب زيرين او شكاف داشتهباشد افلح ناميده مى شود. (494) البته مفلح انسانى استكه با رنج و تعب، به مقامى رسيده باشد، نه بدون رنج.
💡 عبدالرحمان بن مفلح معروف به مُفلِح یکی از سرداران حکومت عباسیان بود. او در سال ۲۵۳ هجری برای سرکوب حسن بن زید راهی طبرستان شد و توانست آن سرزمین را فتح کند ولیکن موفق به کشتن داعی کبیر، حسن بن زید، نشد و برهمین اساس پس از بازگشت وی به عراق آن نواحی بدست علویان طبرستان افتاد.
