خویش

خویش. [ خوی / خی ] ( اِ ) قلبه و آن چوبی است که گاوآهن را بدان محکم سازند و زمین را شیار کنند و بعضی گاوآهن را گفته. ( از برهان قاطع ). خیش. ( از برهان قاطع ). رجوع به خیش شود.
خویش. [ خوی ] ( ضمیر ) خود. خوداو. شخص. خویشتن. ( ناظم الاطباء ) ( از برهان قاطع ). در غیاث اللغات بنقل ازبهار عجم آمده است که خویش مرادف خود مگر قدری تفاوت است چرا که لفظ خود فاعل و فعل تنبیه او واقع میشود بخلاف خویش زیرا که می گویند خود میکند و نمیگویند که خویش می کند و خویش مضاف الیه واقع میشود؛ در آنندراج آمده است که خویش اکثر ضمیر مفعول و مضاف الیه یا مدخول حروف می باشد و گاهی ضمیر فاعل هم واقع میشود لیکن در عرف حال در معنی خود و خویش تفاوت است چرا که خود فاعل فعل و مبتداء واقع میشود بخلاف خویش زیرا که نمی گویند خویش می کند بمعنی خود و این قاعده در نظرمؤلف کلیه می نماید مگر آنکه اقل قلیل در اشعار قدماء بخلاف این یافت شود. رجوع به خود شود

(خیش ) [ په. ] ۱ - (اِ. ) از افراد خانواده و خاندان. ج. خویشان. ۲ - ضمیر مشترک برای اول شخص و دوم شخص و سوم شخص مفرد و جمع.

۱. کسی که با شخص بستگی و نسبت دارد، خویشاوند: چنان شرم دار از خداوند خویش / که شرمت ز بیگانگان است و «خویش» (سعدی۱: ۱۰۶ ).
۲. (ضمیر ) ضمیر مشترک برای اول شخص، دوم شخص، و سوم شخص مفرد و جمع، خود، خویشتن: برادر که در بند «خویش» است، نه برادر و نه خویش است (سعدی: ۱۰۶ ).

خویشاوند، وابستگی خانوادگی داشتن، ضمیرمشترک برای اول شخص ودوم شخص وسوم شخص مفرد
( صفت ) خوش نیک.
قلبه و آن چوبی است که گاو آهن را بدان محکم سازند و زمین را شیار کنند و بعضی گاو آهن را گفته خیش.

از افراد خانواده و خاندان.
خویشان.
ضمیر مشترک برای اول شخص و دوم شخص و سوم شخص مفرد و جمع.

💡 از خویشتن آزاد زی از هر ملالی شاد زی هر جا که باشی راد زی چون یافتی از عشق شم

💡 جهان چون زلف و خط و خال و ابروست که هر چیزی به جای خویش نیکوست

💡 راه دنیا روز و شب بگرفته پیش می رود آگه نه از کس نی ز خویش