غوطه خور. [ طَ / طِ خوَرْ / خُرْ ] ( نف مرکب ) آنکه در آب غوطه خورد. غواص. ( ناظم الاطباء ). غوطه خوار. غوطه ور. فرورونده در آب. سر به آب فروبرنده: قَمّاس؛ غوطه خور. ( منتهی الارب ). || هر چیزی که در زیر آب فروشده باشد. ( ناظم الاطباء ). رجوع به غوطه و غوته شود.
( صفت ) آنکه در آب غوطه خورد فرو رونده در آب.
💡 خیز و در بحر عدم غوطه خور و ما را بین چشم موج افکن ما بنگر و دریا را بین
💡 گر تو جویای دری در بحر شو غوطه خور اندر درون بحر رو
💡 گه دور بگردانی گاهی شکر افشانی گه غوطه خوری عریان در چشمه ایوبی
💡 ای دل آخر بگذر از اسم و عمل سر به باز و غوطه خور اندر وحل
💡 غوطه خور در محیط استغنا خیمه زن در جهانِ استغفار
💡 در بحر غمان غوطه خور از روی حقیقت کاندر صدف عشق به از غم گهری نیست
