جلوه کنان

آشکار، نمایان، و درخشان، در حال جلوه کردن.

💡 آفت تقوی ما جلوه کنان می آید خوش شراری به سر خرمن جان می آید

💡 ز آشیان شهپر سیاره کشی کردم راست یک نظر جلوه کنان بر سر چرخ استادم

💡 منم آن رند که دایم ز خرابات جهان شاهد حسن ترا جلوه کنان می بینم

💡 جلوه کنان قدم نهد جانب باغ هر صبا ناز دماند از زمین عشوه نشاند از هوا

💡 یار هنگام سحر بر دل ما کرد گذر گفت چون جلوه کنان بر دل تو میگذرم

💡 در دیر و حرم نور رخش جلوه کنان است نازم صنمی را که هم این جا و هم آنجاست