لائیدن

لائیدن. [ دَ] ( مص ) گفتن باشد لکن گفتنی نه بوجه چنانچه در هرزه لائیدن، بیهده گفتن و هرزه لای، هرزه گوی و هرزه لائی، بیهده گوئی. برغست خائی، ژاژخائی. یاوه سرای:
رعد را ابر گفته اینش کفش
وقت این لاف نیست هرزه ملای.انوری.آن خبیث از شیخ می لائید ژاژ
کژ نگر باشد همیشه عقل کاژ.مولوی.رجوع به ژاژ لائیدن شود. || نالیدن. ( برهان ). ناله کردن. فریاد کردن سگ. پارس کردن. وغ وغ کردن. هاف هاف کردن:
نیارد روی شیر شرزه دیدن هیچ سگ هرگز
به بانگ شیر نرلیکن ز راه دور سگ لاید.لامعی.پنجه در صید برده ضیغم را
چه تفاوت کند که سگ لاید.سعدی.- امثال:
سگ لاید و کاروان گذرد.

( مصدر ) ۱- نالیدن ۲- هرزه گویی کردن: ملامتم مکنید ار دراز می لایم بود که کشف شود حال بنده پیش شما. ( مولوی لغ. ) ۳- عوعو کردن ( سگ ): سگ لاید و کاروان گذرد. ( مثل ).

💡 از وام‌واژه‌های سغدی در فارسی می‌توان به واژه‌های آغاز، ملخ، فغ، قاطر، خاتون،(در فغفور)، جغد، لائیدن، تَرَنجیدن (درهم فشرده شدن)، آسیمه (در سرآسیمه)، بساک، ستیغ(ستیخ)،سنگ‌سار، راغ، آغشت(آغشته)، زیور، برخی،اُتاق، وام (فام) اشاره کرد.