بیهده گفتن

بیهده گفتن. [ هَُ دَ / دِ گ ُ ت َ ] ( مص مرکب ) بیهوده گفتن.یافه گفتن. هذر. لغو گفتن. لاطائل گفتن:
خاقانی اگر بیهده گفت از سر مستی
مستی به ازو بیهده گوی تو ندیدم.خاقانی.تا عاقبةالامر... دست تعدی دراز کرد و بیهده گفتن آغاز. ( گلستان ).

بیهوده گفتن. یافه گفتن. هذر لغو گفتن.

💡 چو کردار گردان برین گونه بود ازین بیهده گفتن اکنون چه سود

💡 تا عاقبت‌الامر دلیلش نماند ذلیلش کردم. دست تعدّی دراز کرد و بیهده گفتن آغاز و سنّت جاهلان است که چون به دلیل از خصم فرو مانند سلسلهٔ خصومت بجنبانند؛ چون آزر بت‌تراش که به حجّت با پسر برنیامد، به جنگش برخاست که «لَئِن لَمْ تَنْتَهِ لَاَرجُمَنِّکَ»، دشنامم داد، سقطش گفتم. گریبانم درید، زنخدانش گرفتم.

💡 گر راست بپرسی ز خداجوئی ما دین بافتن و بیهده گفتن داریم

💡 ای نزاری چه کنی بیهده گفتن عادت مدت عمر مکن در سر تشنیع و لجاج