تنگ دهان

تنگ دهان. [ ت َ دَ ] ( ص مرکب ) آنکه دهان تنگ دارد. ( یادداشت بخط مرحوم دهخدا ). معشوق. ( فرهنگ رشیدی ). از اسمای محبوب است. ( آنندراج ). دارنده دهانی تنگ و زیبا:
چند از این تنگدلی ای صنم تنگ دهان
هر زمانی مکن ای روی نکو، روی گران.فرخی.با تو خو کردم و خو باز همی باید کرد
از تو ای تندخوی سنگدل تنگ دهان.فرخی. || تنگ دهان؛ ( اِ مرکب ) دهان تنگ. ( یادداشت بخط مرحوم دهخدا ). دهان زیبا و دلربا:
از زلف تو بوی عنبر و بان آید
زآن تنگ دهان هزار چندان آید.فرخی.رجوع به تنگ دهن و تنگ دهانی شود.

آنکه دهان تنگ دارد. معشوق.

💡 صائب از تنگ دهان یار پیش دل مگو طفل ما بدخوست بهر هیچ گریان می شود!

💡 کسی که راه به تنگ دهان جانان برد در آفتاب قیامت ستاره پیدا کرد

💡 حرف آن لعل لب و تنگ دهان باز بگو سخن از بوسه و جام است مکرر خوشتر

💡 وفا ز تنگ دهانان مجو که اینمعنی حکایتی است که در عالم عدم گذرد

💡 با تو خو کردم وخو باز همی باید کرد از توای تند خوی سنگدل تنگ دهان

💡 در تنگ دهان تو نهان سی و دو لؤلؤ من تنگ دلی دارم تو تنگ دهانی