خیمه به صحرا ز

خیمه به صحرا زدن. [ خ َ / خ ِ م َ/ م ِ ب ِ ص َ زَ دَ ] ( مص مرکب ) خیمه به صحرا بردن.

💡 طی کند این راه باز خیمه به مغرب زند ناشده اما هنوز سایه او بیقرار

💡 در ره تست منتظر دیده مردم وطن خیز وز شهر اغنیا خیمه به ملک فقر زن

💡 فریبرز و طوس آن دو برگشته بخت به خیمه به پای اندرون پیش تخت

💡 گر نباشد ستون خیمه به جای چون بود خیمه بی ستون بر پای

💡 تا جان ز وفای دهن تنگ تو دم زد از شهر بقا خیمه به صحرای عدم زد

💡 بوی جگر سوخته زد خیمه به صحرا تا شوق برون داد ز خارا شررم را