لغت نامه دهخدا
ناوفادار. [ وَ ] ( نف مرکب ) بی وفا. که وفا و بقایی ندارد. مقابل وفادار. رجوع به وفادار شود:
جهان دلفریب ناوفادار
سپهر زشتکار خوب منظر.ناصرخسرو.
ناوفادار. [ وَ ] ( نف مرکب ) بی وفا. که وفا و بقایی ندارد. مقابل وفادار. رجوع به وفادار شود:
جهان دلفریب ناوفادار
سپهر زشتکار خوب منظر.ناصرخسرو.
💡 زهی دلسوز یار ناوفادار زهی غمخواره دلبند جگرخوار
💡 بدو گفت ای نگار ناوفادار جفا ورزد کس آخر با چو من یار
💡 منه دل بر جهان ناوفادار که نه تختش بماند با تو نه دار
💡 گهی گفت ای حکیم ناوفادار چو شد چل روز چون نایی پدیدار