رونده

رونده. [ رَ وَ دَ / دِ ] ( نف ) نعت فاعلی از رفتن. آنکه رود. راهی. آنکه راه رود. ( فرهنگ فارسی معین ). عموم روندگان را نیز گویند چه پیاده چه سواره چه اسب و چه استر. ( انجمن آرا ) ( آنندراج ). روان شونده. ( یادداشت مؤلف ). ماشی. ( منتهی الارب )

(رَ وَ دِ ) (ص فا. ) ۱ - عابر. ۲ - راهرو، سالک. ج. روندگان.

کسی که به راهی می رود، راهگذر.

( اسم ) ۱ - آنکه راه رود. ۲ - راهگذار عابر. ۳ - مسافر. ۴ - ( تصوف ) سالک جمع روندگان. یا روندگان عالم هفت سیاره. یا رونده آسمانی سیاره.

💡 می نماید رونده مرتاض از مطاعم به قصد خویش اعراض

💡 هم از دیده رونده سیل گوهر هم از گردن گسسته عقد زیور

💡 کنون چه چاره سگالی ‌که بر تو از شش سو رونده چرخ فروبسته است راه مقر

💡 این چرخ رونده با همه چشم نادیده جمال تو تمامی