دارنده

دارنده. [ رَ دَ / دِ ] ( نف ) مالک. کسی که چیزی به او تعلق دارد:
که او داد برنیک و بد دستگاه
که دارنده آفتابست و ماه.فردوسی.دارای سپهر و اخترانش
دارنده نعش و دخترانش.نظامی. || نگهبان. نگهدارنده:
همیدون به بندش همی داشتند
بر او چند دارنده بگماشتند.اسدی. || ( اِخ ) خدای تعالی:
سپهبد بدارنده سوگند خورد
کزین دژ برآرم بخورشید گرد.فردوسی.اگر خواهم از زیردستان خراج
ز دارنده بیزارم و تخت و تاج.فردوسی.جهانجوی و گردی و یزادن پرست
مداراد دارنده باز از تو دست.فردوسی.

(رَ دِ یا دَ ) (ص فا. ) ۱ - آن که چیزی را دارد، صاحب، مالک، خداوند. ۲ - چیزدار، ثروتمند، مال دار.

کسی که چیزی دارد، دارا، چیزدار، مالک.

( اسم ) ۱ - آنکه چیزی را دارد. صاحب مالک خداوند. ۲ - چیز دار مالدار ثروتمند. یا قوه دارنده قوه ماسکه.

آن‌که چیزی را دارد. صاحب، مالک، خداوند.
چیزدار، ثروتمند، مال‌دار.

💡 کف بسته مشت است و آید درشت ز دارنده بر روی خواهنده مشت

💡 که دارنده اویست و هم رهنمای همو دست گیرد به هر دوسرای

💡 فرخنده مَجْد ملک و پسندیده شمس دین دارندهٔ زمان و فروزندهٔ زمین

💡 امانت را بحق دارنده او بود چوشد آزاد از خود بنده اوبود

💡 رنجه دارنده کم زید چو مگس هست کم رنج از آن زید کرگس