خوار

خوار. [ خوا /خا ] ( ص، اِ، ق ) ذلیل. زبون. بدبخت. ( منتهی الارب ) ( از برهان قاطع ) ( از آنندراج ) ( از انجمن آرای ناصری ). مقابل عزیز

(خا ) [ په. ] (ص. ) ۱ - آسان، سهل. ۲ - پست، زبون.

۱. ذلیل، پست، حقیر، زبون.
۲. [قدیمی] آسان، سهل.
* خوارخوار: (قید ) [قدیمی] بیهوده، عبث.
۱. = خوردن
۲. خورنده (در ترکیب با کلمۀ دیگر ): گوشت خوار، گیاه خوار.
بانگ گاو، گوساله، و گوسفند.

بخشی است در جنوب شرقی تهران بر سر راه خراسان. عده ای از رودخانه هااز کوه دماوند بطرف آن سرازیر میشوند و چون مجاور کویراست آب و هوای اکثر نقاط آن بداست.کرسی آن ایوان کی (( ایوان کیف ) ) از دهات معروفش ارادان گرمسار و قشلاق است.
( اسم ) بانگ گاو و گوساله و گوسفند.
نام ناحیتی بوده است در فارس

💡 سخن دارد به آب زندگی لعل گهر بارش زبان بازی به کاکل می کند مژگان خونخوارش

💡 از دل بهر نگار شکاری همی کند تا خودش بود بر آن دل زنهار خوار او

💡 ز من دل بستدی کردی مرا خوار چنین باشد نگارا شرط یاری