قیدی

قیدی. [ ق َ ] ( اِخ ) شاعر فاضلی بوده، در زمان شاه طهماسب صفوی میزیسته، بشوق جایزه بقزوین آمده و قبل از گرفتن انعام، آن شاه والاتبار بعالم باقی خرامیده مولانا ناچار بمکه مشرف شده و از آنجا به وطن عودت نموده است. این چند بیت از اوست:
ز بیم دشمنیم ای رقیب فارغ باش
که مهر او به دلم جای کین کس نگذاشت.
ای قدم ننهاده هرگز از دل تنگم برون
حیرتی دارم که چون در هر دلی جا کرده ای.
جز عهد دل آزاری عشاق که بستی
یک عهد نبستی که همان دم نشکستی.
( از آتشکده آذر چ شهیدی ص 298 ).و در مجمع الخواص آمده: قیدی شیرازی خودپسند و آلفته غریبی است و علاوه بر اشعار مذکور این اشعار از اوآرد:
متاع شکوه بسیار است عاشق را همان بهتر
که جز درروز بازار قیامت بار نگشاید.
کدام مرهم لطف از تو بر دل است مرا
که جانگدازتر از داغهای حسرت نیست.
سبب خنده آن لب شده تا گریه من
قطره اشک بصد خون جگر می طلبم.
رجوع به مجمع الخواص ص 282 شود.

شاعر فاضلی بوده در زمان شاه طهماسب صفوی میزیسته بشوق جایزه بقزوین آمده و قبل از گرفتن انعام آن شاه والا تبار بعالم باقی خرامیده مولانا ناچار بمکه مشرف شده و از آنجا بوطن عود نموده است.

{adverbial} [زبان شناسی] دارای ویژگی قید

💡 آزاده‌ایم از همه قیدی اسیریا زان دم که دل به دست غم عشق داده‌ایم

💡 به هم نشسته گروهی مقدسان دیدم ز قید صورت و بی قیدی هیولی دور

💡 قیدی‌ست قیدِ عشق که ذوقش کسی که یافت هرگز طلب نکرد دل باز رسته‌ای

💡 چو استر سزاوار پالان و قیدی اگر از پی استر و زین حزینی

💡 وارسته ایم از همه قیدی ز فیض عشق چشم از نگاه و دل ز تماشا گذشته است

💡 المنة الله که گرفتار کمندی گشتیم و برستیم زهر قیدی و بندی