شفابخش

شفابخش. [ ش ِ / ش َ ب َ ] ( نف مرکب ) شفابخشنده. شفادهنده. دارویی که تندرستی آورد. ( ناظم الاطباء ). شافی. شفادهنده. بهبودبخش. ( یادداشت مؤلف ):
ای باد از آن باده نسیمی به من آور
کآن بوی شفابخش بود دفع خمارم.حافظ.|| نافع و سودمند. ( ناظم الاطباء ).

۱. شفابخشنده، شفادهنده.
۲. پزشکی که بیمار را از مرض برهاند.
۳. دارویی که مرض را رفع کند.

( صفت ) پزشک یا دارویی که دیگران را شفا دهد.

💡 چشمان تو بیمار و لبان تو شفابخش وین طرفه که بیماریش از عین شفا به

💡 ای باد از آن باده نسیمی به من آور کان بویِ شفابخش بُوَد دفعِ خُمارم

💡 تو طبیب عاشقانی عاشقان بیمار تو بی شفابخشی نخواهی مرگ بیماران خویش

💡 گیرم که شفابخش شود لعل تو روزی آن روز که درمان نپذیرم چه توان کرد؟

💡 با نیازی رو به ساقی کن اگر دلخسته ای کآب دست او شفابخش همه بیمارهاست

💡 ز روی مهربانی از لب لعل شفابخشت علاج درد جای ناتوان کردی خوشت باشد