تحزین

تحزین. [ ت َ ] ( ع مص ) اندوهگین کردن کسی را. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( اقرب الموارد ) ( قطر المحیط ). || آواز زار گردانیدن. ( تاج المصادر بیهقی ) ( زوزنی ).بگردانیدن آواز. ( منتهی الارب ). به آواز نرم حزین خواندن. ( آنندراج ). رقیق کردن قاری صوت خود را در قرائت. ( قطر المحیط ) ( اقرب الموارد ). باریکی آواز. ( ناظم الاطباء ). ترقیق الصوت فی القراءة. ( قطر المحیط ): هو یقراء بالتحزین؛ ای یرقّق صوته. ( ناظم الاطباء ). با زای معجمه، نزد بعضی از متأخرین قارئان عبارتست از اینکه شخص هنگام تلاوت و خواندن کلام مجید الهی ترک عادت و با خوی عادی خود مخالفت کند و خواندن را بنحوی دیگر انجام دهد، به این معنی که گویی شخص تلاوت کننده اندوهناک است و از کثرت اندوه که در نتیجه خوف عذاب خداوندی و فروتنی در برابر عظمت الهی او را دست داده در حال گریه میباشد. و این عمل بمناسبت آنکه رایحه ریا از آن استشمام میشود، منهی عنه است، چنانکه در دقائق الحکمه بیان کرده است. ( کشاف اصطلاحات الفنون ).

(تَ ) [ ع. ] (مص م. ) اندوهگین کردن کسی را.

اندوهگین کردن: اگر مهموم نادانی مر آن را فکر تفریحش / اگر مسرور دانایی خود این را رای تحزینش (قاآنی: ۴۸۸ ).

[ویکی فقه] تحزین، قرائت قرآن با صدای حزین است.
«تحزین» یعنی رقیق و نازک کردن صدا هنگام قرائت قرآن، به گونه ای که گویا قاری قرآن اندوهگین است و بر اثر خشوع و خضوع، حالتی نزدیک به گریه دارد. این حالت اگر به دور از ریا باشد، پسندیده است.
← حدیثی از امام صادق
۱. ↑ سخاوی، علی بن محمد، ۵۵۸-۶۴۳ق، جمال القراء و کمال الاقراء، ج۱، ص۶۴۲
فرهنگ نامه علوم قرآنی، برگرفته از مقاله «تحزین».
...

اندوهگین کردن کسی را.

💡 قال الشافعی (رض): معنی التغنّی تحسین الصّوت کیف ما قدر حدرا و تحزینا لم یکن فیه زیادة فی هجاء الحروف حتی یحول بذلک معنی الحروف و قیل «یزید فی الخلق ما یشاء» یعنی الخط الحسن و فی الخبر عن رسول اللَّه (ص) قال: «الخط الحسن یزید الحق وضحا» و قال قتادة هو الملاحة فی العینین و الفصاحة فی المنطق و و قیل: جمال الصّورة و کمال السیرة و هو الخلق الحسن. «إِنَّ اللَّهَ عَلی‌ کُلِّ شَیْ‌ءٍ قَدِیرٌ» من الزّیادة و النّقصان.

💡 اگر مهموم نادانی مر آن را فکر تفریحش اگر مسرور دانایی خود این را رای تحزینش