H-bomb

💡 There were people who had ethical concerns, but, um, most of the people I've talked to felt pretty strongly in favor of building the H-bomb.

افرادی بودند که نگرانی‌های اخلاقی داشتند، اما، بیشتر افرادی که با آنها صحبت کرده‌ام، کاملاً موافق ساخت بمب هیدروژنی بودند.

💡 The opportunity presented itself unexpectedly with the test of H-bomb Bravo in March 1954.

این فرصت به طور غیرمنتظره‌ای با آزمایش بمب هیدروژنی براوو در مارس ۱۹۵۴ پیش آمد.

💡 Historians traced debates around the H bomb, showing how scientists argued, doubted, and sometimes regretted choices that reshaped geopolitics.

مورخان بحث‌های پیرامون بمب هیدروژنی را دنبال کردند و نشان دادند که چگونه دانشمندان در مورد انتخاب‌هایی که ژئوپلیتیک را تغییر شکل می‌دادند، بحث می‌کردند، تردید داشتند و گاهی پشیمان می‌شدند.

💡 “If I wound up finding out that Boston and New York had been incinerated by an H-bomb, I wouldn’t have been surprised.”

«اگر در نهایت می‌فهمیدم که بوستون و نیویورک توسط یک بمب هیدروژنی به خاکستر تبدیل شده‌اند، تعجب نمی‌کردم.»

💡 The exhibit contextualized the H bomb within policy and protest, insisting visitors hold complexity rather than cinematic certainty about security and fear.

این نمایشگاه، بمب هیدروژنی را در چارچوب سیاست و اعتراض قرار داد و اصرار داشت که بازدیدکنندگان به جای قطعیت سینمایی در مورد امنیت و ترس، پیچیدگی را در نظر بگیرند.

💡 Teaching about the H bomb required careful language, honoring victims while inviting students to imagine diplomacy’s quieter victories.

تدریس در مورد بمب هیدروژنی مستلزم زبان دقیقی بود، به قربانیان ادای احترام می‌کرد و در عین حال دانش‌آموزان را دعوت می‌کرد تا پیروزی‌های بی‌سروصداتر دیپلماسی را تصور کنند.