Ceyx

💡 Ceyx was deeply moved, for she loved him no better than he loved her, but his purpose held fast.

سیکس عمیقاً متأثر شد، زیرا او نیز او را بیش از آنچه سیکس او را دوست می‌داشت، دوست نمی‌داشت، اما سیکس مصمم بود که به هدف خود پایبند بماند.

💡 Painters depict Ceyx lost to storm, a caution against hubris and unconsulted oracles.

نقاشان، سِیکس را در حالی که مغلوب طوفان شده است، به تصویر می‌کشند، هشداری علیه غرور و پیشگویی‌های بدون مشورت.

💡 He had taken on the face and form of Ceyx drowned.

او چهره و شکل سیکسِ غرق‌شده را به خود گرفته بود.

💡 Literature students chase echoes of Ceyx across translations, finding tenderness tucked between waves.

دانشجویان ادبیات پژواک‌های سِیکس را در ترجمه‌ها دنبال می‌کنند و لطافتی را که در میان امواج پنهان شده است، می‌یابند.

💡 Ceyx, a king in Thessaly, was the son of Lucifer, the light-bearer, the star that brings in the day, and all his father’s bright gladness was in his face.

سِیکس، پادشاهی در تسالی، پسر لوسیفر، حامل نور، ستاره‌ای که روز را می‌آورد، بود و تمام شادی درخشان پدرش در چهره‌اش نمایان بود.

💡 She summoned her messenger Iris and ordered her to go to the house of Somnus, God of Sleep, and bid him send a dream to Alcyone to tell her the truth about Ceyx.

او فرستاده‌اش ایریس را فراخواند و به او دستور داد تا به خانه سومنوس، خدای خواب، برود و از او بخواهد خوابی برای آلسیونه بفرستد تا حقیقت را درباره سئیکس به او بگوید.