لغت نامه دهخدا
موانید. [م َ ] ( معرب، اِ ) جمع عربی مانید، پس افتاده ها. بقایا. بقایای خراجی و مالیاتی سالهای گذشته. موانیذ. ( یادداشت مؤلف ): گویند که او را از برای آن به قم فرستاده بود تا بقایای سالهای گذشته که آن را موانید می خوانند... استیفای آن نماید. ( ترجمه تاریخ قم ص 102 ). پس رشید نامه ای نوشت... در طلب کردن بقایای سالهای گذشته از خراج و بقایا به اصطلاح ایشان موانید گفته اند. ( ترجمه تاریخ قم ص 29 ). مجموع اموال از مردم هر مملکتی بستد... و این سال را سال موانید نام نهادند یعنی سال بقایا.( ترجمه تاریخ قم ص 30 ). و رجوع به ماده بعد شود.
