تحریف ناپذیری قرآن، به معنای مصونیت و محفوظ بودن این کتاب آسمانی از هرگونه تغییر و دستکاری است. قرآن، کتابی است که خداوند متعال آن را توسط پیامبر گرامی و معصوم خویش، برای هدایت انسانها نازل کرده است و حکمت الهی اقتضا میکند که این پیام الهی، سالم و دستنخورده به دست تمام انسانها برسد. بر اساس اعتقاد هر دو مذهب اهل سنت و تشیع، قرآن به هیچ وجه دستخوش تحریف یا تغییر نشده است و همواره همان متن نازل شده، باقی مانده است. این باور، پایه و اساس اعتقاد به صیانت و جاودانگی پیام الهی در قالب الفاظ و مفاهیم قرآن است.
پیشینه بحث تحریف ناپذیری قرآن را باید از زمان نزول آیات الهی جستوجو کرد، چرا که خود قرآن در فرازهای متعدد، بر سلامت و صیانت الفاظ و معانی خود تأکید کرده است. در واقع، قرآن نقطه آغاز و سنگ بنای باور به عدم امکان تحریف خود را بنیان نهاده و از همان لحظه نزول، پیامآور این حقیقت بوده است. اهمیت و ضرورت حفظ اصالت قرآن به اندازهای است که هرگونه دخل و تصرف در آن، نه تنها از نظر معنوی، بلکه از منظر علمی و تاریخی نیز غیرممکن جلوه میکند.
پس از قرآن، کهنترین اسناد تاریخی موجود که بر سلامت و اصالت این کتاب گواهی میدهند، دعاهای زبور آل محمد، صحیفه سجادیه و خطبه فدکیه حضرت زهرا (سلاماللهعلیها) هستند. در این متون، ویژگیها و اوصاف قرآن به گونهای بیان شده است که امکان هرگونه دستبرد در ساختار و محتوای آن را منتفی میسازد. همچنین خطبهها و نامههای حضرت علی (علیهالسلام) در نهجالبلاغه، قرآن را به گونهای معرفی کردهاند که نشانگر صیانت بینظیر آن است و تأکید دارند که این کتاب الهی همواره به همان شکل نازل شده، محفوظ مانده و نسل به نسل منتقل گردیده است.
