فوطه ربا ی

فوطه ربای. [ طَ / طِ رُ ] ( نف مرکب ) رجوع به فوطه ربا شود.

( فوطه ربا ی ) ( صفت ) دزد و عیاری که فوطه و دستار را از سر و دوش مردم می رباید.

💡 کس ز صوف و فوطه بی‌طاعت نیابد پایگاه کی بجایی می‌رسد مردم ز ریش و پوستین

💡 گوییا بر آب حیوان برگ نیلوفر دمید آن تن نازک به زیر فوطه نیلوفری

💡 ز پشت فوطه شده آشکار شق سرین چو بدر کز دو طرف جلوه‌گر شود ز غمام

💡 کلاهی دوخته بر سر ز تمکین به گردش فوطه ای از رخت سنگین

💡 گفت بس کن فتنه، ای زشت عنود آنچه بردیم از تو، این یک فوطه بود

💡 در خواب ندانم که چه دیدستی دوش کامروز چو نقش فوطه در هم شده‌ای