کالح

کالح. [ ل ِ ] ( ع ص ) آنکه بسیار ترشروی باشد یا در ترشرویی و عبوسی افراط کند. و یا نمودارکننده دندانها هنگام ترشروئی. ( از اقرب الموارد ). سپید و واکننده دندان در ترشرویی. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). ترشروی. ( دستورالاخوان ) ( منتهی الارب ). و از این معنی است قوله تعالی: تلفح وجوههم النار و هم فیها کالحون. قال ابن مسعود:الکالح الذی تصقلت شفتاه و بدت اسنانه کاسنان المشط بالنار. ( منتهی الارب ). || آنکه لب وی از دندانهایش درهم کشیده شود مانند وضعی که از سر گوسفنددیده میشود هنگامی که دندانها را نمودار کند و لبهارا آماده سازد. ( از اقرب الموارد ). || دهر کالح ٌ؛ روزگار سخت. ( مهذب الاسماء ) ( منتهی الارب ). دهر کلاح. ( اقرب الموارد ). || وجه کالح، رویی فراهم کشیده و دندان پدید آمده. ( مهذب الاسماء ). || شتاء کالح؛ زمستان سرد. ( ناظم الاطباء ).
کالح. [ل َ ] ( اِخ ) نام دیگر کالاه پایتخت آشور که نمرود آنجا را بنا نهاد. رجوع به کالاه در همین لغت نامه شود.

همان شهر [کالخ ] مذکور در تورات است که گویند مدتی پایتخت آشور بود و بعضی عقیده دارند که این شهر در کنار دجله بود.
آنکه بسیار ترشروی باشد و یا در ترشروئی افراط کند

💡 او سراسر سرزمین‌های میان تایته تا اریدو را به دست آورد. او کاخ‌های آشور و نینوا را ساخت و نیایشگاه جهانی آشور را بازسازی نمود. او همچنین شهر کالح (نمرود) را ساخت. پس از او پسرش توکولتی-نینورتای یکم به جانشینی‌اش رسید.

💡 ز بس کالحان داودی ز مرغان عزیمت خوان به گوش من رسید، امشب زبورم یاد خواهد شد

💡 نیمرود یا شهر نمرود، یا کالح (به عربی: کالح، النمرود) یک شهر آشوری باستانی در میان‌رودان (بین‌النهرین) شمالی در ساحل رود دجله بوده‌است؛ آشوری‌ها آن را در زبان محلی «کلخو»(Kalxu, Kalhu) و در زبان عربی «کال» و «کالخ» و «کالخو» می‌نامیدند. بعدها باستان‌شناسان نام آن را از روی نام نیمرود، نیمرود (Nimrud) گذاشتند.

💡 «آغاز پادشاهی نمرود او بابل و اریخ و آکاد و کلنه در سرزمین شنار بود. از آن سرزمین به آشور رفت و نینوا و رحوبوت-ایر و کالح و رسن را در میان ساخت. نینوا و کالح (همان شهر بزرگ است)».