وقف کافی

[ویکی فقه] وقف بین دو جمله دارای رابطه معنایی، و فاقد ارتباط لفظی را گویند.
«وقف کافی» از گونه های وقف اختیاری است و در آن، هر یک از دو عبارت برای خود، جمله مفیدی است و در لفظ به یکدیگر نیاز ندارند؛ یعنی بین دو جمله رابطه لفظی نیست؛ ولی ارتباط معنوی هست. در این جا، هم وقف جایز است و هم وصل؛ مثل:وقف بر کلمه «ینفقون» در (... وَمِمَّا رَزَقْنَاهُمْ یُنفِقُونَوالَّذِینَ یُؤْمِنُونَ بِمَا اُنزِلَ اِلَیْکَ...). از آن جهت که وقف بر آن خوب و برای شنونده به جا است و آغاز قرائت از واژه پس از آن مانعی ندارد، این وقف را «کافی»، «صالح»، «مفهوم» و «جایز» گویند.زرکشی می نویسد:آخر هر آیه ای که پس از آن کلمات ذیل قرار داشته باشند، وقف کافی صورت می گیرد:لام؛ کَی؛ اِلاّ (به معنای لکن)؛ اِنّ (به کسر و تشدید)؛ حروف استفهام؛ بَل؛ اَلا مخففه؛ سین و سوف در مقام تهدید؛ نعم؛ بئس؛ کیلا.

💡 بر قبر گذشتگان گذشتن کافی بود ار برای پند است

💡 گندم مزرع رویت چه نوال است که آمد کافی رزق خلایق همگی نیم شعیرت

💡 برای تجربها عمر خضر کافی نیست که احتیاج بعمر دوباره شد امشب

💡 دلیل راحت ملک عدم همین کافی است که هر که رفت به آن راه، برنمی‌گردد

💡 گر جواب نیامد غمین مباش حزین به طور عشق تو را ذوق های و هو کافی ست

💡 وقت کفایت ار چه کافی کسیست گوید کاستاد چومن صد شد ی