لغت نامه دهخدا
متکلم لقب. [ م ُ ت َ ک َل ْ ل ِ ل َ ق َ ] ( ص مرکب ) کسی که لقب و منصب متکلم دارد. عالمان علم کلام: متکلم لقبان این امت را بدین روی غلطی بزرگ افتاده است. ( جامع الحکمتین ناصرخسرو ص 50 ).
متکلم لقب. [ م ُ ت َ ک َل ْ ل ِ ل َ ق َ ] ( ص مرکب ) کسی که لقب و منصب متکلم دارد. عالمان علم کلام: متکلم لقبان این امت را بدین روی غلطی بزرگ افتاده است. ( جامع الحکمتین ناصرخسرو ص 50 ).
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 بر ذات مصفا به کلام متکلم هرکس که بدانست بر او موت و فنا نیست
💡 تا بر سر دار سر نبازد منصور بیخود متکلم انا الحق نشود
💡 اشیا، تمام، شد متکلم به نطق حق گر نیست باور انطقناالله را بخوان
💡 «در آغاز کلمه بود و کلمه نزد خدا بود و کلمه خدا بود…» از نظر متکلمان مسیحی لوگوس در کلمه و مسیح بارز میشود.
💡 هم علیم است و هم سمیع و بصیر متکلم مرید و حی و قدیر
💡 در مورد اینکه آیه شامل چه کسانی میشود، بین مفسران و محدثان و متکلمان اختلاف است.