فیروزه سلب

فیروزه سلب. [ زَ / زِ س َ ل َ ] ( ص مرکب ) پیروزه سلب. ( فرهنگ فارسی معین ). دارای پوشش فیروزه ای. دارای جامه آبی یا کبود یا سبز:
تا عرض دهد لشکر فیروزه سلب را
بر پشته و بالای زمین راجل و راکب.سوزنی.

💡 از گلشن فیروزه چرخم چه گشاید مرغ دل محنت زدگان را قفس است این

💡 صائب اگر به تاج شهان جا کند همان فیروزه یاد خاک نشابور می کند

💡 مجمر فیروزه دان هر غنچه را کز گل در آن آتشی افروخته از بهر داغ بلبل است

💡 چرخ فیروزه که بینی ز شفق گلگونش درد آلوده سفالی ست ز خمخانه ما

💡 کمینه حاصل مهر از گداییِّ درت این است که رایات شهنشاهی بر این فیروزه طارم زد

💡 رطلها از می آسوده لبالب خواهند جامها در زر و فیروزه سراسر گیرند