سیه چوب

سیه چوب. [ ی َه ْ ] ( اِ مرکب )درختی که مَن شیرخشت بر آن افتد. ( بحر الجواهر ). گیاهی که شیرخشت بر آن نشیند. ( یادداشت بخط مؤلف ).

درختی که من شیر خشت بر آن افتد

💡 گرچه در غارت جان است دو چشم سیهت سر آن چشم سیه گردم و روی چو مهت

💡 هر دم عمل خیر تبه خواهم کرد دایم به خطا نامه سیه خواهم کرد

💡 چو شیرین باز آن صورت نگه کرد ز آه دل جهان بر خود سیه کرد

💡 هم سرکشی ای زلف سیه هم متواضع با نخوت ‌گلچهری و با لابهٔ اورنگ

💡 در دست تو دل که خوانیش قلب خالیست سیه اگر نه خون است

💡 صبح ازل این طرف بنا گوش ندارد شام ابد این زلف سیه پوش ندارد