دود پیما

دودپیما. [ پ َ / پ ِ ] ( نف مرکب ) دودپیمای. رجوع به دودپیمای شود.

دود پیمای.

💡 ای به دنیا بی سر و پای آمده خاک بر سر باد پیمای آمده

💡 نام عنقا شد جهان پیما ز فیض نیستی از وجود خویش بی نام و نشان ما همچنان

💡 پا به دامن‌ کش‌ که دارد عجز پیمای طلب عشرت روی زمین از آبله زیر نگین

💡 شراب بیخودی چندان به پیما که از سر هیچ نشناسیم پارا

💡 گویی هزار بند گران پاره می‌کنم هر گام پای بادیه پیمای خویش را

💡 پس وداع جمله کرد آن شهریار بر عقاب باد پیما شد سوار