الاعراف

[ویکی الکتاب] ریشه کلمه:
أعراف (۲ بار)
«اعراف» در لغت، جمع «عُرف» (بر وزن گُفت) به معنای محل مرتفع و بلند است. و این که به یال های اسب و پرهای بلند پشت گردن خروس، «عُرْفُ الْفَرَس» یا «عُرْفُ الدِّیْک» گفته می شود، به همین جهت است که در محل مرتفعی از بدن آنها قرار دارد.

💡 و در تفسير عياشى از هلقام از ابى جعفر (عليه السلام ) روايت كرده كه گفت: من ازآنجناب معناى آيه (و على الاعراف رجال يعرفون كلا بسيماهم ) را پرسيدم و عرضكردم معناى (و على الاعراف رجال ) چيست ؟ فرمود: شما در آن قبيله اى كه هستيد مردانىرا سراغ داريد كه همه افراد قبيله را از خوب و بد بشناسند؟ عرض كردم: بلى. فرمودما نيز از آن رجالى هستيم كه هر كس را به سيمايش مى شناسند.

💡 رواياتى كه در زمينه اعراف و اصحاب اعرافنقل شده نيز ترسيمى از دو گروه متضاد مى كند، در بسيارى از روايات كه از ائمه اهلبيت(عليهم الاسلام ) نقل شده مى خوانيم: نحن الاعراف: (مائيم اعراف ) يا(آل محمد هم الاعراف ):(خاندان پيامبر (صلى اللّه عليه و آله و سلّم ) اعرافند) ومانند اين تعبيرات.

💡 و اين معنا همان معنائى است كه خداى تعالى در كلامى كه ازاهل اعراف در روز قيامت حكايت كرده كه به اقوياى قوم خود خطاب مى كنند، اشاره نموده،مى فرمايد: (و نادى اصحاب الاعراف رجالا يعرفونهم بسيماهم: قالوا ما اغنى عنكمجمعكم و ما كنتم تستكبرون، ا هولاء الذين اقسمتم لا ينالهم اللّه برحمة ).

💡 و اين بسيار بعيد است كه جمله مزبور استينافيه باشد، چون اگر استينافيه بودقاعدتا مى بايستى براى رفع اشتباه فاعل را اظهار مى كرد، نه آنكه با ضمير به آناشاره كند، همچنانكه در (و نادى اصحاب الاعراف رجالا) كه جمله اى است استينافيه،فاعل كه همان اصحاب است اظهار شده است.