التعفف

[ویکی الکتاب] ریشه کلمه:
عفف (۴ بار)
عفّت به معنی مناعت است در شرح آن گفته‏اند: حالت نفسانی است که از غلبه شهوت بازدارد پس باید عفیف به معنی خود نگه دار و با مناعت باشد. بی‏خبر آنها را از مناعتشان غنی می‏پندارد.. آنانکه قدرت تزویج ندارند خود نگه‏داری و عفّت پیش گیرند تا خدا از کرم خویش آنها را بی نیاز گرداند. در نهج البلاغه حکمت 68 آمده: «وَالْعَفافُ زیَنةُالْفَقْرِ» تملک نفس و مناعت زینت فقر است.

💡 بنابراين اگر قرآن مى گويد: آنها با اصرارسوال نمى كنند مفهومش اين نيست كه بدون اصرارسوال مى كنند، بلكه مفهومش اين است آنها فقير عادى نيستند تاسوال كنند زيرا سوال آنها معمولا توام با اصرار و الحاف است، به قرينه اينكه مىگويد: آنها را از سيمايشان بايد شناخت نه از سوالشان و الا جمله يحسبهمالجاهل اغنياء من التعفف مفهومى نداشت.

💡 و در دومين توصيف از آنان، مى فرمايد: كسانى كه افراد نادان و بى اطلاع، آنها را ازشدت عفاف غنى مى پندارند (يحسبهم الجاهل اغنياء من التعفف ).

💡 للفقراء الذين احصروا فى سبيل الله لا يستطيعون ضربا فى الارض يحسبهمالجاهل اغنياء من التعفف تعرفهم بسيماهم لا يسئلون الناس الحافا و ما تنفقوا من خير فانالله به عليم (273)

💡 آنگاه امام صادق (عليه السلام ) يكايك آن مصارف را توضيح داده؛ درباره فقراء فرمود:كسانى هستند كه (زكات خوردن را حرفه خود قرار نداده باشند و) دريوزگى نكنند، وعيالوار باشند. دليل اينكه گفتيم بايد دريوزگى نكنند اين آيه است كه مى فرمايد:(للفقراء الذين احصروا فى سبيل الله لا يستطيعون ضربا فى الارض يحسبهمالجاهل اغنياء من التعفف تعرفهم بسيماهم لا يسئلون الناس الحافا).