داروغه ٔ فراشخان

داروغه فراشخانه. [ غ َ / غ ِ ی ِ ف َرْ را ن َ /ن ِ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) فراش به کسانی گفته میشد که فرش پهن میکردند و چادر میافراشتند. خادمان و پیشخدمتهای قصر شاهی. فراشخانه دارای داروغه ای بود که گویا تصدی امور کارگزینی و استخدامی را داشته است.( از سازمان اداری حکومت صفوی ترجمه رجب نیا ص 128 ).

💡 4 - داروغه: اين مقام كه در عهد افشاريه، تقريبا منطبق با رياست شهربانى كنونى بوده، در همه ى شهرهاى مهم ايران، وجود داشته است اونز جهانگرد فرانسوى كه در دوره ى نادرشاه، به ايران آمده است، شرحى از باب كيفيت كار داروغه ها نوشته است كه خواندنى است او مى نويسد:

💡 آن عالم از خواب بيدار شد و زود متوجه خطاى خود گرديد، برخاست و فانوس را روشنكرد و از خانه بيرون آمد و در بدر به دنبال آن زن گشت و پرس و جو نمود تا اطلاعيافت كه او با بچه هايش در خانه داروغه (نگهبان شهر) هستند، به آنجا رفت و بهكوبه در را زد.

💡 در پی امکانات یاد شده، ساختار اداری شامل کلانتر و داروغه برای انجام امور اداری و حقوقی به‌وجود آمد، که حاکی از عطای استقلال و خودمختاری به ساکنان جلفای نو، از سوی شاه عباس بود.

💡 انتظامات شهرها با مامورانى بود كه به آنان كوتوال مى گفتند. آنان، زير فرمان قرچى ها بودند، كه به كار نظم شهر مى رسيدند و نيز شحنه ها و يساولان و داروغه ها هم بودند كه به كارهاى انتظامى رسيدگى نموده و از ماموران قواى انتظامى محسوب مى شدند.

💡 در دوران زمامداری میرزا علی بیک درامور مختلف، وضعیت امنیتی و اجتماعی قاینات بسیار سامان گرفت و منطقه مرزی خراسان جنوبی از امن‌ترین نقاط ایران محسوب می‌گردید امنیت شهر بیرجند تا قبل از ایجاد نظمیه بواسطه میر شب‌ها و به ریاست داروغه شهر تأمین می‌شد وهر شب یک کلمه رمز عبور شبانه از طرف داروغه تعیین می‌گردید.