اهل فراش
لغت نامه دهخدا
اهل فراش. [ اَ ل ِ ف ِ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) مریض و ذی فراش. ( آنندراج ). در بسترافتاده. ( ناظم الاطباء ).
فرهنگ فارسی
مریض و ذی فراش
جمله سازی با اهل فراش
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 فراش آستانش افشاند آستین هست آستین از آنرو بر چشم تر مرا
💡 فراش صدرش هر شهی، بهر چنین میدانگهی چرخ از مه نو هر مهی چوگان نو پرداخته
💡 بینیازی، از تصنع فارغ است بزم دل، گستردهٔ فراش نیست
💡 كـلمـه (فـرش ) جمع فراش است، كه به معناى گستردنى ها است، و كلمه (مرفوعة) به معناى عالى و بلند است.
💡 کالسکه گذشت. فراشان ماندند تا یوسف عمو را ببرند. من با خود در اندیشه ام که خدایا چه کنم؟
💡 علی فراشان را بخواست و فرمان داد تا مار را بیرون آورند.
💡 در مباحث فقهی و حقوقی کلاسیک، مفهوم اهل فراش برای تعیین نسب فرزندان و پیوند قانونی با والدین به کار میرود.
💡 بحثهای حقوقی پیرامون حقوق مالکیت و ارث، گاهی به بررسی دقیق اصطلاحاتی نظیر اهل فراش در متون قدیمی نیاز دارد.
💡 تحلیل دقیق اصطلاح اهل فراش در متون فقهی، برای دانشجویان حقوق اسلامی که به دنبال درک مبانی نسب هستند ضروری است.