بیع دادن

بیع دادن. [ ب َ / ب ِ دَ ] ( مص مرکب ) بهایا بیعانه دادن. ( بهار عجم ) ( آنندراج ):
رو بسوی عالم بالا نهاد
مشتریش نقد روان بیع داد.وحید قزوینی.

بها یا بیعانه دادن

💡 بوقت مرگ، کریمی بزیر لب میگفت خوش است داد و دهش، گرچه دادن جان است

💡 که تا من دادن بوسه ها برزنم ز سوز جگر ناله ها سرکنم

💡 این تلخی جان دادن از آن غمزه ببینید ای اهل سلامت سخنی گفتم و رفتم

💡 بندگان را شرط باشد در قضا دادن رضا بی رضای دل نباشم در قضای عشق تو

💡 نبینم کس از هوشیاران مست که دادن توان آن ترنجش به دست

💡 گویند از ملازمت اوملامتم من درخیال دادن جان در رکاب دوست