برون اهنجیدن

کلمه «برون اهنجیدن» به معنای «بیرون کشیدن» یا «خارج ساختن» چیزی است که درون یا پنهان بوده است. این واژه در متون کهن فارسی به عملی اشاره دارد که چیزی را از دل یا جایگاه خود خارج می‌کنند، مانند بیرون آوردن خشم، اندوه یا هر چیزی که در دل نهفته باشد. ناصر خسرو در اشعار خود از این واژه برای توصیف بیرون آمدن احساسات یا کینه‌ها استفاده کرده است. به طور کلی، «برون اهنجیدن» هم معنای فیزیکی دارد، یعنی خارج کردن چیزی از جا، و هم معنای مجازی، یعنی آشکار ساختن یا بروز دادن چیزی که پنهان بوده است. در کاربردهای ادبی و عرفانی، این واژه می‌تواند به بروز احساسات قلبی، اندیشه‌ها یا کینه‌ها نیز اشاره داشته باشد. بنابراین «برون اهنجیدن» همزمان اشاره به عمل بیرون کشیدن و آشکار ساختن دارد و در متن‌های فارسی کلاسیک به وفور دیده می‌شود.