باب جبار

باب جبار. [ ب ُج َب ْ با ] ( اِخ ) دهی است به بحرین. ( منتهی الارب ).

💡 مؤ لف: اين روايت، روايت شريفى است كه يك قاعده كلى در باب حسنات و سيئات وخوبى و بديها به دست مى دهد و آن قاعده كلى اين است كه: حسنات امورى وجودى هستندكه مستند به عطا و فضل خدا هستند، و سيئات امورى عدمى هستند كه زشتى آنها سرانجامبه عدم اعطا و صلاحيت نداشتن عبد منتهى مى شود و اينكه امام (عليه السلام ) فرمود: خداىتعالى حتى در آنچه كه مال عبد است مالك تر از خود او است وجهش اين است كه خدا مالكبالذات است ولى عبد اگر مالك شده به تمليك خدا مالك شده است و ملك عبد درطول ملك خدا است نه در عرض آن. و اينكه فرمود: (چون هيچ عملى انجام نمى دهد مگرآنكه حكمت و صواب باشد اشاره است به آن تقريب اولى كه ما در سابق داشتيم، و اينكهفرمود: و او متكبر جبار و واحد قهارى است كه...) اشاره است به تقريب دوم ما كه درتفسير آيه گذرانديم.